Πιστεύω ότι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν επιδέχεται κανενός βαθμού τυποποίηση από την πλευρά του αξιολογητή, ούτε αυτός "μαθαίνει" με όσους περισσότερους εκπαιδευτικούς έχει αξιολογήσει. ΔΕΝ μπορεί επί της ουσίας να αυτοματοποιηθεί ως διαδικασία, γιατί είναι γεγονός ζωής για κάθε διαφορετικό αξιολογούμενο/η και όπως αποδεικνύεται αποτελεί μια εμπειρία που πολλούς εξ αυτών τους φορτίζει ψυχολογικά σε μεγάλο βαθμό. Είναι σαν να ξεκινάει κάθε φορά από την αρχή, γιατί και σε αυτή τη διαδικασία ισχύει ότι κάθε εκπαιδευτικός είναι διαφορετικό πρόσωπο, ενώ προκρίνεται ή πρέπει να προκρίνεται ο επιμορφωτικός της χαρακτήρας. Με βάση τη δική μου εμπειρία ως αξιολογητή, θεωρώ ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά σοβαρή διαδικασία που προϋποθέτει πολύ κόπο, γνώσεις, πνεύμα συνεργασίας, σεβασμό και εξαιρετική ικανότητα διάκρισης. Συχνά προσπαθώ να περάσω στους/στις συναδέλφους/ισσες ότι ο αξιολογητής είναι απόλυτα συγχρονισμένος μαζί τους, βιώνει αυτά που βιώνουν και η επιτέλεση του έργου του εμπεριέχει κόπο και επίπονη προσπάθεια. 27-07-2026

Με αφορμή τη σημερινή μου ας πούμε στενοχώρια που μετά από πολλή πάλη, αποσύρθηκα για χάρη του "να είμαστε μαζί" από τη διεκδίκηση μιας ζηλευτής θέσης σε τόπους πέρα από δω που τόσοι θα τη θέλαν, σκέφτηκα παρηγορητικά πως ό,τι καλό έγινα έξω και πέρα από το κέλυφός μου και ό,τι βαρύ μέσα του περιέχει και είναι αιθέριο και πετάει λεύτερο, στη σύντροφό μου εν πολλοίς το χρωστάω! Στη σιωπή και τη διάκρισή της, στην εικόνα της να διαβάζει ατελείωτα τόσα χρόνια λογοτεχνικά βιβλία και να ζωγραφίζει θέματα σχετικά με τη ζωή μας συχνά μαζί με τον Αντώνη, στο χάρισμά της να χαίρεται το δώρο της ζωής σε τόπους όπως ας πούμε το μπαλκόνι ή να γεύεται μια βόλτα στη λαϊκή σαν ταξίδι στην '"Αμερική", στο ταλέντο της να μπορεί να περιμένει και να υπομένει χωρίς να κάνει θόρυβο και φασαρία, και πάνω απ' όλα στο μέτρο και το χάρισμά της να είναι απλή και να μην νιώθει ποτέ πιο σημαντική από κανέναν, όπως πολλοί και πολλές από εμάς που μας έμαθαν ότι η ζωή και ο κόσμος αγκυροβολεί μέσα μας και γράφουμε ¨μεγάλες" ιστορίες. 

Νομίζω ότι πολλοί από εμάς τους κάπως, ασχολούμαστε λίγο ή πολύ με τα ίχνη που θα αφήσουμε ξοπίσω μας, γι αυτό όλο και πιο βαρύς γίνεται ο βηματισμός μας κι ασθμαίνουσα η πορεία μας. Κι όμως και πάλι νομίζω, πως όσο πιο ανεπαίσθητο είναι ή θα είναι η ήταν το πέρασμά σου από αυτόν τον κόσμο, τόσο πιο πολύ τον σεβάστηκες τόσο λιγότερο τον έβλαψες και τον παραχάραξες. Οι αχαρτογράφητοι άνθρωποι, που και οι πιο επιδέξιοι ιχνηλάτες δεν δύνανται να βρουν τα ίχνη τους, οι μη καταγεγραμμένοι στα βιβλία και στους ψηφιακούς κόσμους, οι πακεταρισμένοι ή στιγματισμένοι ακόμη και τον κόπο του ανέμου σεβάστηκαν που σβήνει ολονών τα ίχνη!

 Νιώθω ευγνώμων στα περαστικά πουλιά και στους περαστικούς διαβάτες. Μια φορά τα/τους βλέπεις και σου θυμίζουν ότι η επανάληψη της ίδιας διαδρομής και η έκθεση των ματιών σου στο ίδιο τοπίο, που σου δημιουργούν μαζί με τη βιασύνη την αίσθηση ότι αυτό μένει ακίνητο μαζί του και το φόντο, είναι μία αυταπάτη.  

Η εις βάθος ανάγνωση ενισχύει τις γνωστικές ικανότητες και λειτουργίες που αποτελούν τη βάση κάθε μορφής μάθησης: τη μνήμη, τη συναγωγή συμπερασμών, την κατανόηση και τη διατηρούμενη προσοχή[…].Το να χάσουμε αυτήν τη συνήθεια σε κοινωνική κλίμακα σημαίνει ότι χάνουμε και την ικανότητά μας για διαρκή προσοχή, λεπτή κατανόηση και βαθιά σκέψη, γεγονός που δεν είναι αμελητέο, καθότι σημαίνει την αποδέσμευσή μας από τις αργές, αυξητικές διαδικασίες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, την κρίση και την αυτογνωσία. Η υιοθέτηση κουλτούρας στο πλαίσιο της οποίας σταματατάμε την εις βάθος ανάγνωση δεν συνεπάγεται απλώς την απώλεια των ιστοριών της, αλλά εγκυμονεί τον κίνδυνο απώλειας των ίδιων των εργαλείων με τα οποία τις ερμηνεύουμε. Στοχασμός, αποχρώσεις, αμφισημία, αυτά δεν είναι τυχαία υποπροϊόντα της ανάγνωσης. Είναι τα δώρα της. Και καθώς αυτά εξασθενούν, το ίδιο συμβαίνει και με την ικανότητά μας να αντιμετωπίζουμε την πολυπλοκότητα του κόσμου με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από ανεπεξέργαστη αντίδραση. (Hendrick, C. 2025).

ΕΚΘΕΣΗ Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε. 2025 ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΦΡΑΣΚΟΥΚΑΡΪΕΣ VS ΗΛΙΕΣ

Σκέφτομαι, πως εάν υπήρχε ένας σύγχρονος «εθνικός» ποιητής με καταγωγή από το ιστορικό χωριό μου και με κάποια σχέση με την ντοπιολαλιά, καθώς και κάποια αίσθηση του εύρους του πολυεθνοτικού και πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της σημερινής Ελλάδας, και ήθελε να γράψει ένα ποίημα για το τοπίο σε πόλεις και χωριά, σίγουρα, νομίζω, αντί για «τς ηλιές» θα έπρεπε, ίσως, να επιλέξει «τς φραγκουρϊές»! Ξεπετάγονται παντού, επεκτατικά, άναρχα και αδιάκριτα, χωρίς ανθρώπινο χέρι, σε αστικά και μη τοπία. Θυμάμαι, όταν ήμαστε παιδιά και παρά τη μυρωδιά τους, τις χρησιμοποιούσαμε για τυφέκια, σπαθιά και τόξα. Δέντρα που για λίγα μάλλον κάνουν και κυριαρχούν παντού!       

 ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΗΛΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ (ΜΟΙΡΑΣΜΑ)

 

Σηκώνομαι το πρωί και βρίσκω στο messenger τρία με τέσσερα μηνύματα, συνήθως με την ίδια θεματική και πάντα καταληκτικά στο τελευταίο «σ’ αγαπώ μπαμπάκα, τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στη δουλειά και μου στέλνει μηνύματα συνήθως μέχρι τρία, μπορεί και παραπάνω, πάντα το πρώτο με το τι έφαγε σήμερα και πάντα το τελευταίο με το «τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στο σπίτι και δουλεύω πολλές ώρες στον υπολογιστή γράφοντας εκθέσεις και να’ σου τον κάθε λίγο να έρχεται από το χολ, να με κοιτάει και να φεύγει, να πηγαίνει στο δωμάτιό του και να μου στέλνει προφορικά μηνύματα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο από έναν τρίτο να γίνουν κατανοητά.

 

Στον υπόλοιπο χρόνο συνεχώς μαζί ή σε αναμονή πότε θα τελειώσει κάποια θεραπεία ή καμία έξοδος για να είμαστε μαζί. Αναρίθμητα τα ίδια ερωτήματα, και απερίγραπτη η ανάγκη να απαντάς κάθε φορά με άλλο τρόπο, εάν είναι εφικτό. Συνεχώς μαζί, εμφορούμενος από την έγνοια ποιος θα είναι μαζί του και θα τον αγαπάει/ήσει και κυρίως θα εκτιμήσει τον αγώνα του, όπως εγώ;

 

Αληθινά πράγματα, πραγματική γοητεία, και τα επείγοντα του ευφυούς κόσμου μου μοιάζουν τόσο ασήμαντα.

 

Σας τρομάζουν ίσως κάποιες και κάποιους από εσάς τα παραπάνω, ε;

 

Κι όμως φίλες και φίλοι μου, την ασφάλεια και τη στοργή αλλά και ψυχοσυναισθηματική πληρότητα που νιώθω όταν είμαι μαζί του, όταν με αγκαλιάζει και όταν τον βλέπω χαρούμενο και οι πλανητάρχες θα τη ζήλευαν.