Νιώθω ευγνώμων στα περαστικά πουλιά και στους περαστικούς διαβάτες. Μια φορά τα/τους βλέπεις και σου θυμίζουν ότι η επανάληψη της ίδιας διαδρομής και η έκθεση των ματιών σου στο ίδιο τοπίο, που σου δημιουργούν μαζί με τη βιασύνη την αίσθηση ότι αυτό μένει ακίνητο μαζί του και το φόντο, είναι μία αυταπάτη.  

Η εις βάθος ανάγνωση ενισχύει τις γνωστικές ικανότητες και λειτουργίες που αποτελούν τη βάση κάθε μορφής μάθησης: τη μνήμη, τη συναγωγή συμπερασμών, την κατανόηση και τη διατηρούμενη προσοχή[…].Το να χάσουμε αυτήν τη συνήθεια σε κοινωνική κλίμακα σημαίνει ότι χάνουμε και την ικανότητά μας για διαρκή προσοχή, λεπτή κατανόηση και βαθιά σκέψη, γεγονός που δεν είναι αμελητέο, καθότι σημαίνει την αποδέσμευσή μας από τις αργές, αυξητικές διαδικασίες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, την κρίση και την αυτογνωσία. Η υιοθέτηση κουλτούρας στο πλαίσιο της οποίας σταματατάμε την εις βάθος ανάγνωση δεν συνεπάγεται απλώς την απώλεια των ιστοριών της, αλλά εγκυμονεί τον κίνδυνο απώλειας των ίδιων των εργαλείων με τα οποία τις ερμηνεύουμε. Στοχασμός, αποχρώσεις, αμφισημία, αυτά δεν είναι τυχαία υποπροϊόντα της ανάγνωσης. Είναι τα δώρα της. Και καθώς αυτά εξασθενούν, το ίδιο συμβαίνει και με την ικανότητά μας να αντιμετωπίζουμε την πολυπλοκότητα του κόσμου με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από ανεπεξέργαστη αντίδραση. (Hendrick, C. 2025).

ΕΚΘΕΣΗ Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε. 2025 ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΦΡΑΣΚΟΥΚΑΡΪΕΣ VS ΗΛΙΕΣ

Σκέφτομαι, πως εάν υπήρχε ένας σύγχρονος «εθνικός» ποιητής με καταγωγή από το ιστορικό χωριό μου και με κάποια σχέση με την ντοπιολαλιά, καθώς και κάποια αίσθηση του εύρους του πολυεθνοτικού και πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της σημερινής Ελλάδας, και ήθελε να γράψει ένα ποίημα για το τοπίο σε πόλεις και χωριά, σίγουρα, νομίζω, αντί για «τς ηλιές» θα έπρεπε, ίσως, να επιλέξει «τς φραγκουρϊές»! Ξεπετάγονται παντού, επεκτατικά, άναρχα και αδιάκριτα, χωρίς ανθρώπινο χέρι, σε αστικά και μη τοπία. Θυμάμαι, όταν ήμαστε παιδιά και παρά τη μυρωδιά τους, τις χρησιμοποιούσαμε για τυφέκια, σπαθιά και τόξα. Δέντρα που για λίγα μάλλον κάνουν και κυριαρχούν παντού!       

 ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΗΛΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ (ΜΟΙΡΑΣΜΑ)

 

Σηκώνομαι το πρωί και βρίσκω στο messenger τρία με τέσσερα μηνύματα, συνήθως με την ίδια θεματική και πάντα καταληκτικά στο τελευταίο «σ’ αγαπώ μπαμπάκα, τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στη δουλειά και μου στέλνει μηνύματα συνήθως μέχρι τρία, μπορεί και παραπάνω, πάντα το πρώτο με το τι έφαγε σήμερα και πάντα το τελευταίο με το «τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στο σπίτι και δουλεύω πολλές ώρες στον υπολογιστή γράφοντας εκθέσεις και να’ σου τον κάθε λίγο να έρχεται από το χολ, να με κοιτάει και να φεύγει, να πηγαίνει στο δωμάτιό του και να μου στέλνει προφορικά μηνύματα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο από έναν τρίτο να γίνουν κατανοητά.

 

Στον υπόλοιπο χρόνο συνεχώς μαζί ή σε αναμονή πότε θα τελειώσει κάποια θεραπεία ή καμία έξοδος για να είμαστε μαζί. Αναρίθμητα τα ίδια ερωτήματα, και απερίγραπτη η ανάγκη να απαντάς κάθε φορά με άλλο τρόπο, εάν είναι εφικτό. Συνεχώς μαζί, εμφορούμενος από την έγνοια ποιος θα είναι μαζί του και θα τον αγαπάει/ήσει και κυρίως θα εκτιμήσει τον αγώνα του, όπως εγώ;

 

Αληθινά πράγματα, πραγματική γοητεία, και τα επείγοντα του ευφυούς κόσμου μου μοιάζουν τόσο ασήμαντα.

 

Σας τρομάζουν ίσως κάποιες και κάποιους από εσάς τα παραπάνω, ε;

 

Κι όμως φίλες και φίλοι μου, την ασφάλεια και τη στοργή αλλά και ψυχοσυναισθηματική πληρότητα που νιώθω όταν είμαι μαζί του, όταν με αγκαλιάζει και όταν τον βλέπω χαρούμενο και οι πλανητάρχες θα τη ζήλευαν.  

 

 

Στα περίπου είκοσι χρόνια που έχω την τιμή να υπηρετώ σε θέση στελέχους εκ/σης επιστημονικής-παιδαγωγικής καθοδήγησης, εκ των οποίων τα τρεισήμισι τελευταία και ως αξιολογητής, έχω βιώσει εξελίξεις, πισωγυρίσματα αλλά και μεταλλάξεις σε διάφορα πεδία. Γνωρίζω βέβαια ότι το σημαντικό δεν είναι η εμπειρία (τα πολλά χρόνια), αλλά ο τρόπος κατανόησής της και αυτό προϋποθέτει μελέτη και κόπο. Σήμερα θα ήθελα να γράψω για μία νέα μετάλλαξη, ενός όχι και τόσο συχνού γονεϊκού τύπου παρέμβασης στα σχολεία, που ενίοτε προβληματίζει εκπαιδευτικούς και που έχει να κάνει με το πέρασμα από το στάδιο της επιθυμίας κάποιων λίγων γονέων, το σχολείο να είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παιδιού τους όπως μόνο αυτοί τις προσλαμβάνουν ή τις αντιλαμβάνονται (συχνά διαφέρουν μεταξύ τους σε αυτό), στο στάδιο το σχολείο να γίνει ακριβώς όπως το σπίτι του δικού τους παιδιού, αδύναμοι να δουν αυτοκριτικά και αναστοχαστικά και τον δικό τους ρόλο, που τον αντιλαμβάνονται πολύ κοντά στην ουτοπία του τέλειου γονέα. Κι αντί στην περίπτωσή τους, η συνεργασία σχολείου οικογένειας να οδηγήσει σιγά σιγά σε αποκαθηλώσεις φαντασιακών παιδιών και να βοηθήσει και τους εκπαιδευτικούς να υιοθετήσουν καλύτερες προσεγγίσεις και να γίνουν πιο αποτελεσματικοί, οδηγείται σε αδιέξοδες και συχνά πολύ στενάχωρες καταστάσεις. Έχουν τόσα πολλά να μάθουν ο ένας από τον άλλο, όταν η επικοινωνία είναι ειλικρινής με σεβασμό στην επιτέλεση των διακριτών τους ρόλων. Το σχολείο δεν είναι σπίτι και ευτυχώς υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί, το καθένα από τα οποία είναι φορέας μιας άλλης κουλτούρας, άλλων εμπειριών, άλλων καταστάσεων. Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΟ για όσες/ους έχουν επίγνωση των προκλήσεων, να είσαι (ειδικά σήμερα) δασκάλα ή δάσκαλος είκοσι παιδιών μέσης παιδικής ηλικίας ή προεφηβικής ηλικίας. .

 

Ατελείωτες επιμορφώσεις για τις εφαρμογές της ΑΙ στην εκπαίδευση, πανηγύρια και χαρές, κραυγές ενθουσιασμού και ουάου θαυμασμού!!!

 

Είναι πολλά τα θέματα, θετικά και μη, που θα μπορούσε να πιάσει κανείς για τις Εθνικές Διαγνωστικού Χαρακτήρα Εξετάσεις. Ιδιαίτερη σημασία θα είχε να καταγραφεί ή να συζητηθεί πώς τις προσλαμβάνουν οι προέφηβοι/ες μαθητές/τριες του Δημοτικού, τόσο ατομικά ο καθένας ή καθεμία όσο και συνολικά. Θα μπορούσα για παράδειγμα με εστίαση στο πεδίο του απαντητικού δελτίου ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, να θέσω μια σειρά ψυχοπαιδαγωγικού τύπου ζητήματα ή να μοιραστώ τα ερωτήματα μεμονωμένων μαθητών/τριών, που ξεκινάνε συνήθως με ένα «γιατί ….;» ή για το πώς κάθεται μέσα στο μυαλό ή την ψυχή τους το ερώτημα του επιπέδου ΜΟΡΦΩΣΗΣ της μητέρας ή του πατέρα τους;. Και δεν επέλεγαν οι ευλογημένοι επιπέδου εκπαίδευσης, σε μια χώρα που ακόμη τα «απόνερα» παλαιών εποχών που ήθελαν την ταύτιση του καλού μαθητή με του καλού παιδιού, διαπερνάν ακόμη τα πάνινα παπούτσια μας; Προσωπικά θα αφαιρούσα αυτό το ερώτημα από το απαντητικό δελτίο ή θα το είχα καλύψει ασχέτως του ανώνυμου χαρακτήρα των εξετάσεων. Μετά 150 λεπτά εξέτασης να πρέπει ο μαθητής ή η μαθήτρια να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, ενώ θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο. Τι εσωτερικές διεργασίες μπορεί άραγε να προκαλούμε για στατιστικούς λόγους σε κάποιες παιδικές ψυχές; Και δεν ανήκω σε αυτούς που υιοθετούν την προσέγγιση της ψυχολογικοποίησης των πάντων.