Έχω εκφραστεί πάρα πολλές φορές κατά του Πολέμου, που τον θεωρώ μέγιστο κακό για την ανθρωπότητα. Ανησυχώ δε αφάνταστα από όσους ζητούν από την Ελλάδα να πάρει πιο δυναμικές πρωτοβουλίες, με βάση το διεθνές δίκαιο ή άλλα δικαιώματα, σε συγκεκριμένα ζητήματα, που μπορεί να οδηγήσουν σε σύγκρουση με την Τουρκία. Δεν πρέπει ένας πόλεμος με την Τουρκία να αποτελέσει επιλογή ή να προκληθεί από εμάς. Για να μπούμε σε πόλεμο πρέπει να εξαναγκαστούμε, η εισβολή να είναι διακριτή και ωμή (δεν υποτιμώ τον υβριδικό πόλεμο).. Θα ήταν βλακώδες και παντελώς ανόητο αλλά πιστεύω και ελληνοκτόνο να οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο με μία περιφερειακή δύναμη όπως η Τουρκία, μια χώρα σε όλους του δείκτες πολύ πιο επάνω από εμάς. Είναι προφανές ότι πολλοί απόστρατοι αλλά και στρατηγικοί αναλυτές, έχουν παντελή άγνοια για τη σημερινή ανθρωπογεωγραφία των διαμενόντων στην Ελλάδα και τα χαρακτηριστικά της αλλά και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης που σχετίζεται με το λεγόμενο στο παρελθόν "φρόνημα". Δεν πρόκειται για την Ελλάδα του 80 ή του 90. Ειπώθηκε ότι ζουν σήμερα στην Ελλάδα πάνω από ενάμιση εκατομμύριο άνθρωποι με καταγωγή από άλλες χώρες. Καλή η τεχνολογία, καλά τα σύγχρονα όπλα για την άμυνα για να βάλουν σε σκέψεις τον επίδοξο εισβολέα για τις απώλειες που θα έχει, αλλά ΠΟΙΟΙ και ΠΟΙΕΣ θα πολεμήσουν; Αυτό που χρειάζεται είναι να δέσει η χώρα, να υπάρξουν συνεκτικά και μη αμφισβητούμενα σημεία αναφοράς για όλους τους πολίτες της, ανεξαρτήτου καταγωγής, χρώματος ή θρησκείας! Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να γίνει εάν οι πολίτες της που διαμένουν σε αυτή, ανεξαρτήτως καταγωγής, νιώσουν ότι αξίζει να αμυνθούν και να πέσουν για την ποιότητα και τις αξίες ενός συστήματος που έχει ως προτεραιότητα τον Άνθρωπο, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την Αξιοκρατία, τη Διαφάνεια. Πάντα θυμάμαι,πώς όταν ζούσα ξένος στην Αυστραλία του 90 και έβλεπα/βίωνα ως γονέας αλλά και ως φοιτητής τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, την αγάπη των πολιτών για τον δημόσιο χώρο, τη φροντίδα του συστήματος, τους ξεκάθαρους κανόνες, τον σεβασμό στους νόμους ((δεν υπήρχε εκεί το τρέχω πάνω από το όριο ή οδηγώ μεθυσμένος - σε έπιαναν αμέσως) και τις επιλογές που είχα για το παιδί μου με αναπηρία, την ποιότητα ζωής και πολλά άλλα καλά, έλεγα μέσα μου: ναι γι αυτή τη χώρα, όπως και για την πατρίδα σε δίκαιους αγώνες, θα έδινα τη ζωή μου. Ας συνέλθουν ορισμένες και ορισμένοι, ας μάθουν από τα Ίμια και τα όσα θλιβερά βγαίνουν στη φόρα αλλά και το 87 του Ανδρέα Παπανδρέου που το έζησα στους χώρους διασποράς βορειοανατολικά της Ορεστιάδας, ας στείλουν τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή σε φυλάκια προκάλυψης ή βραχονησίδες και μετά τα ξαναλέμε. Ο Πόλεμος δεν είναι λύση, η Τουρκία δεν παίζει κι εμείς είμαστε αλλού και έχουμε άλλους "πολέμους" σε προτεραιότητα, εάν θέλουμε να κρατήσουμε τον όμορφο και ωραίο και διαχρονικά αξιότιμο, πολυπολιτισμικό πολιτισμό μας, με τα στοιχεία που τον συνέχουν, χωρίς το καθένα του να τον ιδιοποιείται εξ ολοκλήρου ή η έλλειψη κάποιου εξ αυτών να σε καθιστά αμέτοχο της τράπεζας των γεύσεων ή των επιρροών του, όπως η γλώσσα μας, η αγάπη μας για την επιστήμη, η αναζήτηση του νοήματος της ζωής αλλά και του Θεού, η εγρήγορση, η εξέλιξη, η στάση υιοθεσίας ... 01-02-2026

 FREEDOM WHAT MEANS TO ME

"To most is an idea, an abstract thought that pertains to control.
That's not freedom, that's independence.

Freedom it's riding wild over an untamed land, with no notion any moment exists beyond the one you are living!"

Ye, I agree! That's FREEDOM! To live completely absorbed of what you experience, without harming nothing and anyone. 

Riding wild over an untamed land!

kdarais

Νομίζω, ας θυμηθώ λίγο και το πρώτο μου διδακτορικό, ότι δεν μπορείς να βλέπεις και να προσδοκάς τη λειτουργία ανθρώπων από άλλες κουλτούρες με τα μάτια της δικής σου κουλτούρας. Είναι καλό να το έχουμε αυτό κατά νου, όπως και ότι η ποιότητα κάθε ανθρώπου ή κάθε ομάδας δεν αποτυπώνεται επαρκώς όταν λειτουργεί σε διεκδικητικά πλαίσια ή βρίσκεται σε κατάσταση χρείας, αλλά όταν κατέχει εξουσία και δύναμη. Παράλληλα όμως να έχουμε κατά νου ότι η πολυπολιτισμικότητα υφίσταται και ενδοπολιτισμικά στα πλαίσια της αυτής κουλτούρας, με βάση την παραδοχή ότι το κάθε πρόσωπο είναι φορέας μιας άλλης κουλτούρας όπως για παράδειγμα συμβαίνει στην πολυμελή οικογένειά μου. 

 

Στα 38 χρόνια που είμαι στην εκπαίδευση, εκ των οποίων τα 18 ως σχολικός σύμβουλος/σύμβουλος εκπαίδευσης, έχω διαπιστώσει ότι πολλά σχολεία κάνουν εξαιρετικά πράγματα, αλλά δεν ενδιαφέρονται να βγούνε παραέξω. Το ίδιο ισχύει και για πάρα πολλούς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι επιτελούν τον ρόλο και την αποστολή τους με εξαιρετικό βαθμό αφιέρωσης και αποτελεσματικότητας και τους αρκεί να βλέπουν τον θετικό αντίκτυπο στα παιδιά τους. Έχουν μάλλον ή προφανώς μια άλλη θεώρηση της λεγόμενης εξωστρέφειας ή του ανοίγματος στην κοινωνία. Άλλωστε μια σχολική κοινότητα που πετυχαίνει καθημερινά τη σύζευξη της ζωής με τη μάθηση και πετυχαίνει την επιθυμητή διαμαθητική αλληλεπίδραση αλλά και τη διάδραση εκπαιδευτικών μαθητών/τριών, σπάει αενάως τα τείχη και τα κάγκελα των σχολείων και με την αύρα που αποπνέει και φυσάει προς το εξωσύστημα το ευ αλλοιώνει. 21-09-2025 

 

 Μοίρασμα για τη γλώσσα των γονιών μου!

Την ηδονή της ομιλίας της γλώσσας των γονιών μου, την ένιωσα για πρώτη φορά πολύ έντονα ένα βράδυ, μία ώρα πριν τα μεσάνυχτα, σε ένα σούπερ μάρκετ στην περιοχή Manuka στην Καμπέρα της Αυστραλίας. Άργησα πολύ, ε; Τραγικό για έναν εκπαιδευτικό, που ήταν επιφορτισμένος με τη διδασκαλία της Γλώσσας μαθητών μέσης και προεφηβικής ηλικίας, ε; Βγήκα έξω και κάθισα σε ένα παγκάκι και άρχισα να μονολογώ στη γλώσσα των γονιών μου σαν αλαφροΐσκιωτος και σε δεύτερο επίπεδο να περιγράφω χαμηλόφωνα ότι υπήρχε τριγύρω, νιώθοντας μια γνωστική-νοητική αρμονία μα συνάμα και συναισθηματική πληρότητα. Αυτό που ένιωσα τότε και νόμισα ότι επρόκειτο για ανάγκη έκφρασης στη μητρική μου γλώσσα, η οποία ουσιαστικά διαμεσολαβούσε για να μιλήσω σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης της αγγλικής και την αγγλική (δεν είχαμε φροντιστήρια στα χωριά τότε) ήταν βίωμα, του οποίου όμως δεν είχα επίγνωση. Το απέδωσα σε καθαρά λειτουργικά αίτια και στη φόρτιση των προηγούμενων ετών, όπου μελετούσα ακατάπαυστα για να μάθω όσο γίνεται καλύτερα μια ξένη γλώσσα σε πολλά επίπεδα, τον τρόπο σκέψης της (σε κάποια είχα πιο μεγάλες δυσκολίες π.χ. την άρθρωση -στο Australian National University δούλεψα ακόμη και με speech pathologist). Θυμάμαι πόσο αγώνα είχε να μάθω να μιλάω τα «ξένα», χωρίς να μεταφράζω τη γλώσσα των γονιών μου (είπαμε δεν μεγαλώσαμε με φροντιστήρια).

Η ηδονή που έγραψα παραπάνω και που νόμισα λοιπόν τότε ότι ήταν επικοινωνιακή ανάγκη, με βρίσκει όσο γερνάω όλο και πιο συνειδητά καταπόδι της. Και έχει εκφάνσεις και αποχρώσεις ανάλογα με ποιανού δημιουργού κείμενο έχω μπροστά στα μάτια μου ή ποιανού τη συνέντευξη ή τις δηλώσεις ακούω.

Τραγικό που και σε αυτό είμαι αργοπορημένος! Ξέρω ότι είμαι στα προνήπια! Για να δω, αν θα προκάμω να βγάλω το Δημοτικό με την ελπίδα να μην πέσω σε κανένα "λαθοθήρα" ή μήπως "λαθοθηρευτή" δασκαλάκου, γιατί «δεύτερη ζωή δεν έχει» γι αυτούς που σαν να ‘ταν άλλοι και όχι αυτοί μέσα στη ζωή πορεύτηκαν.

Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down σήμερα,

συνάμα και της Ποίησης,

μα και κατά του Ρατσισμού

και κατά των Φυλετικών Διακρίσεων

και Διεθνής Ημέρα Δασών!

Ωστόσο είναι και η πρώτη ημέρα της Άνοιξης!

Κι ας μην προσθέσουμε και τους Αγίους!

Σε πολλά και σε πολλούς

αφιερωμένη κι ετούτη η μέρα!

Αφιερώματα πολλά, επιλησμόνων «έργα»!

 

konantdaraisdamaskinos 21-03-2025

 

 

Δεν μαθαίνουν οι άνθρωποι ή μάλλον όσοι μαθαίνουν είναι ελάχιστοι! Δεν μαθαίνουν από την εκπαίδευση με τις τόσες, ω ναι, "δράσεις" και "καινοτομίες", "προγράμματα", "στοχοθεσίες", δεν μαθαίνουν όμως και από τη ζωή και το δυστύχημα είναι πως οι αιτίες του κακού είναι και παραμένουν απαράλλαχτα οι ίδιες, ενώ η Ευτυχία, η πραγματική Ευτυχία είναι η πιο ολιγαρκής και ασκητική φυσιογνωμία της ανθρώπινης ιστορίας! konantdarais 20-02-2025