Κουβαλάμε άραγε όλοι οι άνθρωποι έναν Σταυρό ή μήπως μπορεί να είμαστε/ήμαστε εμείς οι ίδιοι ο Σταυρός και οι Σταυρωτές δικών μας ανθρώπων;

Κάποτε, μία/ένας διπλωμάτης, όταν της/του είπα για την αναπηρία του πρώτου μου παιδιού, μου έδωσε την εξής ευχή: «Καλή Δύναμη, Μεγάλος Σταυρός!». Μου το είπε καλοπροαίρετα, αλλά η συγκεκριμένη ευχή δεν έκατσε καλά μέσα μου, με στενοχώρησε. Αν και ως εκπαιδευτικός γνώριζα, τουλάχιστον γενικά, τις πολλαπλές προκλήσεις της αναπηρίας του παιδιού μου (είχα ήδη διαβάσει και δυο τρία βιβλία που μου έδωσαν για ενημέρωση), δεν ήθελα να τις δω σαν σταυρό. Μετέπειτα, στην πορεία της ζωής μου, άκουσα συχνά τη φράση «όλοις/ες κουβαλάμε έναν σταυρό, άλλος πιο βαρύ άλλος πιο ελαφρύ»! Είδα και βιντεάκια στο διαδίκτυο, φίλων με παροτρύνσεις να μην δυσανασχετούμε για τον σταυρό που μας έλαχε και ότι αυτός θα μας οδηγήσει στη δική μας ανάσταση και σωτηρία και άλλα τέτοια όμοια. Άκουσα και μύθους για επίγειους αγγέλους και πλάσματα του Θεού. Σήμερα, διάβασα ένα κείμενο-απόσπασμα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες (Δον Κιχώτης), που έστειλε ένας γονέας παιδιού με αναπηρία σε μια ομάδα που συμμετέχω, με θέμα τον σταυρό που κουβαλάει κάθε άνθρωπος και προβληματίστηκα ακόμη μια φορά σε μια περίοδο μάλιστα Χρισταναστάσιμη. Πρώτα απ’ όλα, πιστεύω ότι δεν έχουν ούτε είχαν όλοι οι άνθρωποι έναν σταυρό, που τους έβαλε η ζωή σε μια πορεία ανηφορική αντίστοιχη του Γολγοθά. Υπήρχαν και υπάρχουν (και είναι καλό αυτό και μακάρι να ήταν γενικό), άνθρωποι με στρωτή ζωή και πολύ ευνοϊκές προϋποθέσεις να απολαύσουν το δώρο της ζωής. Η ζωή δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ το ίδιο απλόχερη με όλες και με όλους και σ' αυτό έχουμε βάλει κι εμείς το χεράκι μας, οι άνθρωποι, που τάχατες κουβαλάμε όλοι ένα δικό μας σταυρό. Το πιο σημαντικό όμως για το οποίο όντως ανησύχησα καθώς αναστοχαζόμουν, ήταν το ερώτημα που αναδύθηκε μέσα μου, μήπως τελικά εγώ, εσύ και ο καθένας από εμάς, είμαστε ή ήμαστε ο Σταυρός συνανθρώπων μας αθώων, που μας αγάπησαν, μας στήριξαν, ήταν δίπλα μας κι εμείς επιτελέσαμε τον διπλό ρόλο του Σταυρού και του Σταυρωτή τους;

 

Είμαι απόλυτα βέβαιος πια, ότι τα πολλά πτυχία ή μεταπτυχιακά από μόνα τους δεν σε κάνουν καλή δασκάλα ή καλό δάσκαλο και ενίοτε μπορεί να δυσχεράνουν το συγχρονισμό σου με τους μαθητές και τις μαθήτριές σου και να προκαλέσουν αγεφύρωτα κενά, των οποίων την ενημερότητα πολύ δύσκολα μπορεί να αποκτήσει ο/η προσοντούχος. Πολύ συχνά συναντάς δασκάλες και δασκάλους, που ζωγραφίζουν στην κυριολεξία διδακτικά και οικοδομούν πραγματικές σχέσεις στην κοινότητά της τάξης τους, ενώ δεν έχουν αναλώσει τον χρόνο τους σε περαιτέρω σπουδές, όντας απορροφημένοι όμως από την αγάπη σε αυτό που κάνουν, ενώ συνάμα επιμορφώνονται, χωρίς όμως να σπουδάζουν. Διαπιστώνεται συνεπώς και επιβεβαιώνεται η άποψη ότι η διδασκαλία έχει και αυτή έναν τριαδικό και αλληλοπεριχωριτικό χαρακτήρα και για να είναι επιτυχημένη και αποτελεσματική πρέπει ταυτόχρονα και συνάμα να είναι ΤΕΧΝΗ-ΤΕΧΝΙΚΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ.

 

konantDarais 

 

Ντόλτσε βίτα; Γιουρτές, γιουρτούδης κι παγκύρια! Άρτος και θεάματα; Διπολικά σύνδρομα, λαός σε σχάση, σχήματα οξύμωρα; Έναρξη νηστείας με γευστικά νηστήσιμα; Ενδοπολιτισμική πολυμορφία;  

 

Κάποτε, εκεί στο 90, ένας πολύ ευκατάστατος, ελληνικής καταγωγής μετανάστης, που ζούσε σε ωραία και εξαιρετικά οργανωμένη χώρα, που έφυγε φτωχός απ’ τη γενέτειρα και πρόκοψε πολύ από παρά εκεί στα ξένα, με πολλή δουλειά και όχι με μαύρα, με είπε: «Ελλάδα! Η χώρα της ντόλτσε βίτα! Πώς να πάει μπροστά;» Δεν του είπα τίποτα, μονάχα χαμογέλασα! Άλλωστε σε ό,τι λέμε εμείς οι άνθρωποι, εμπεριέχεται μια δόση αλήθειας, μα και μια δόση ψέματος, είναι και δεν είναι έτσι ή μπορεί να είναι κάπως έτσι, μα συνάμα και κάπως αλλιώς!

 

Κάποτε πάλι, μια μέρα που καθόμουν στο μαγαζί τμπαμπάμ, εκεί στα χρόνια της εφηβείας μου, που η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν έκλεισε τον κύκλο της, ήρθε μια γιαγιά για να πάρει κριθάρι καφέ. Κουνάει το κεφάλι της και με λιέει: «Ιμπρέ! του βράδ μη τουν διάουλου, του προυί μη τον Χριστό; Θα σιυ κάψ η Θηός»!. Δεν τη συμπαθούσα ιδιαίτερα. Όταν τη ρώτησα «γιατί θεία του λιες αυτό;» με απάντησε. «Δεν παέντς κάθη Σάββατου στη ντισκουτέκ κι μητά του προυί τΚυριακή, μη τπρωτ καμπάνα, στουν Άη-Γιώργη;». Η αλήθεια είναι ότι ποσώς με ένοιαξε γι αυτό που με είπην αυτή η γιαγιά μη του κριθάρ-καφέ και πιο πολύ σκέφτηκα από ποιους μπορεί να το έμαθην; Γιατί ήμουν σίγουρος ότι η γιαγιά αυτή δεν έρχονταν κάθε Σαββατόβραδο στη Zodiac!     

 

Η αλήθεια είναι πως στον τόπο μας, καθ’ όλη τη διάρκεια του ενιαυτού, ποτέ δεν πλήττεις, εάν είσαι γλεντζές επιτραπέζιος ή εν κινήσει σε κυκλωτικά σχήματα που τα οδηγούν ζουρνάδες και νταούλια, γκάιντες, κλαρίνα και μπουζούκια….  Δεν σταματάν τα γλέντια, δεν σταματάν τα τσίπουρα και τα νηστήσιμα πιο γευστικά και παχυντικά κατάντησαν κι απ’ τα αρτύσιμα!

 

Και όλες οι γιορτές φαίνεται να εμπεριέχουν ένα στοιχείο αντίφασης μεταξύ της αφορμής και της έκφρασης ή ειδάλλως στον ίδιο χρόνο, στον ίδιο τόπο να λαμβάνει χώρα (παράλληλοι κόσμοι;) ο εσπερινός της συγγνώμης και το καρναβαλικό ξεφάντωμα.

 

Στις γιορτές, στις παρελάσεις και στα πανηγύρια γίνονται πολλά, πάρα πολλά, Καλά και Άσχημα!

 

Αυτές όμως οι γιορτές και τα πανηγύρια, έχουν μια αναμφισβήτητη θετική πλευρά! Δίνουν μια ευκαιρία στον πραγματικό λαουτζίκο ή σε ένα μέρος του, στη φτωχολογιά ή σε ένα μέρος της, να νιώσει χαρά και να νιώσει συμμέτοχος σε ένα κοινωνικό δρώμενο με πολλές προεκτάσεις. Σ’ αυτούς που δεν έχουν παρά στην τσέπη, που δεν πάνε ταξίδια, δεν ξέρουν τι θα πει διακοπές, που τα φέρνουν πραγματικά δύσκολα βόλτα. Αυτή η διαπίστωση μάλλον στέκει στέρεα.

 

Συγχαρητήρια και για το καρναβάλι του Αιγινίου και ιδιαίτερα για κάποιες θεματικές που επιλέχτηκαν, όπως αυτή του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Αιγινίου.

 

Φευ στα πρόβατα και που είν τα πρόβατα;

 

konantDarais23/2/26

 

Έχω εκφραστεί πάρα πολλές φορές κατά του Πολέμου, που τον θεωρώ μέγιστο κακό για την ανθρωπότητα. Ανησυχώ δε αφάνταστα από όσους ζητούν από την Ελλάδα να πάρει πιο δυναμικές πρωτοβουλίες, με βάση το διεθνές δίκαιο ή άλλα δικαιώματα, σε συγκεκριμένα ζητήματα, που μπορεί να οδηγήσουν σε σύγκρουση με την Τουρκία. Δεν πρέπει ένας πόλεμος με την Τουρκία να αποτελέσει επιλογή ή να προκληθεί από εμάς. Για να μπούμε σε πόλεμο πρέπει να εξαναγκαστούμε, η εισβολή να είναι διακριτή και ωμή (δεν υποτιμώ τον υβριδικό πόλεμο).. Θα ήταν βλακώδες και παντελώς ανόητο αλλά πιστεύω και ελληνοκτόνο να οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο με μία περιφερειακή δύναμη όπως η Τουρκία, μια χώρα σε όλους του δείκτες πολύ πιο επάνω από εμάς. Είναι προφανές ότι πολλοί απόστρατοι αλλά και στρατηγικοί αναλυτές, έχουν παντελή άγνοια για τη σημερινή ανθρωπογεωγραφία των διαμενόντων στην Ελλάδα και τα χαρακτηριστικά της αλλά και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης που σχετίζεται με το λεγόμενο στο παρελθόν "φρόνημα". Δεν πρόκειται για την Ελλάδα του 80 ή του 90. Ειπώθηκε ότι ζουν σήμερα στην Ελλάδα πάνω από ενάμιση εκατομμύριο άνθρωποι με καταγωγή από άλλες χώρες. Καλή η τεχνολογία, καλά τα σύγχρονα όπλα για την άμυνα για να βάλουν σε σκέψεις τον επίδοξο εισβολέα για τις απώλειες που θα έχει, αλλά ΠΟΙΟΙ και ΠΟΙΕΣ θα πολεμήσουν; Αυτό που χρειάζεται είναι να δέσει η χώρα, να υπάρξουν συνεκτικά και μη αμφισβητούμενα σημεία αναφοράς για όλους τους πολίτες της, ανεξαρτήτου καταγωγής, χρώματος ή θρησκείας! Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να γίνει εάν οι πολίτες της που διαμένουν σε αυτή, ανεξαρτήτως καταγωγής, νιώσουν ότι αξίζει να αμυνθούν και να πέσουν για την ποιότητα και τις αξίες ενός συστήματος που έχει ως προτεραιότητα τον Άνθρωπο, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την Αξιοκρατία, τη Διαφάνεια. Πάντα θυμάμαι,πώς όταν ζούσα ξένος στην Αυστραλία του 90 και έβλεπα/βίωνα ως γονέας αλλά και ως φοιτητής τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, την αγάπη των πολιτών για τον δημόσιο χώρο, τη φροντίδα του συστήματος, τους ξεκάθαρους κανόνες, τον σεβασμό στους νόμους ((δεν υπήρχε εκεί το τρέχω πάνω από το όριο ή οδηγώ μεθυσμένος - σε έπιαναν αμέσως) και τις επιλογές που είχα για το παιδί μου με αναπηρία, την ποιότητα ζωής και πολλά άλλα καλά, έλεγα μέσα μου: ναι γι αυτή τη χώρα, όπως και για την πατρίδα σε δίκαιους αγώνες, θα έδινα τη ζωή μου. Ας συνέλθουν ορισμένες και ορισμένοι, ας μάθουν από τα Ίμια και τα όσα θλιβερά βγαίνουν στη φόρα αλλά και το 87 του Ανδρέα Παπανδρέου που το έζησα στους χώρους διασποράς βορειοανατολικά της Ορεστιάδας, ας στείλουν τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή σε φυλάκια προκάλυψης ή βραχονησίδες και μετά τα ξαναλέμε. Ο Πόλεμος δεν είναι λύση, η Τουρκία δεν παίζει κι εμείς είμαστε αλλού και έχουμε άλλους "πολέμους" σε προτεραιότητα, εάν θέλουμε να κρατήσουμε τον όμορφο και ωραίο και διαχρονικά αξιότιμο, πολυπολιτισμικό πολιτισμό μας, με τα στοιχεία που τον συνέχουν, χωρίς το καθένα του να τον ιδιοποιείται εξ ολοκλήρου ή η έλλειψη κάποιου εξ αυτών να σε καθιστά αμέτοχο της τράπεζας των γεύσεων ή των επιρροών του, όπως η γλώσσα μας, η αγάπη μας για την επιστήμη, η αναζήτηση του νοήματος της ζωής αλλά και του Θεού, η εγρήγορση, η εξέλιξη, η στάση υιοθεσίας ... 01-02-2026

 FREEDOM WHAT MEANS TO ME

"To most is an idea, an abstract thought that pertains to control.
That's not freedom, that's independence.

Freedom it's riding wild over an untamed land, with no notion any moment exists beyond the one you are living!"

Ye, I agree! That's FREEDOM! To live completely absorbed of what you experience, without harming nothing and anyone. 

Riding wild over an untamed land!

kdarais

Νομίζω, ας θυμηθώ λίγο και το πρώτο μου διδακτορικό, ότι δεν μπορείς να βλέπεις και να προσδοκάς τη λειτουργία ανθρώπων από άλλες κουλτούρες με τα μάτια της δικής σου κουλτούρας. Είναι καλό να το έχουμε αυτό κατά νου, όπως και ότι η ποιότητα κάθε ανθρώπου ή κάθε ομάδας δεν αποτυπώνεται επαρκώς όταν λειτουργεί σε διεκδικητικά πλαίσια ή βρίσκεται σε κατάσταση χρείας, αλλά όταν κατέχει εξουσία και δύναμη. Παράλληλα όμως να έχουμε κατά νου ότι η πολυπολιτισμικότητα υφίσταται και ενδοπολιτισμικά στα πλαίσια της αυτής κουλτούρας, με βάση την παραδοχή ότι το κάθε πρόσωπο είναι φορέας μιας άλλης κουλτούρας όπως για παράδειγμα συμβαίνει στην πολυμελή οικογένειά μου. 

 

Στα 38 χρόνια που είμαι στην εκπαίδευση, εκ των οποίων τα 18 ως σχολικός σύμβουλος/σύμβουλος εκπαίδευσης, έχω διαπιστώσει ότι πολλά σχολεία κάνουν εξαιρετικά πράγματα, αλλά δεν ενδιαφέρονται να βγούνε παραέξω. Το ίδιο ισχύει και για πάρα πολλούς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι επιτελούν τον ρόλο και την αποστολή τους με εξαιρετικό βαθμό αφιέρωσης και αποτελεσματικότητας και τους αρκεί να βλέπουν τον θετικό αντίκτυπο στα παιδιά τους. Έχουν μάλλον ή προφανώς μια άλλη θεώρηση της λεγόμενης εξωστρέφειας ή του ανοίγματος στην κοινωνία. Άλλωστε μια σχολική κοινότητα που πετυχαίνει καθημερινά τη σύζευξη της ζωής με τη μάθηση και πετυχαίνει την επιθυμητή διαμαθητική αλληλεπίδραση αλλά και τη διάδραση εκπαιδευτικών μαθητών/τριών, σπάει αενάως τα τείχη και τα κάγκελα των σχολείων και με την αύρα που αποπνέει και φυσάει προς το εξωσύστημα το ευ αλλοιώνει. 21-09-2025