Από την εμπειρία μου λοιπόν στην εκπαίδευση, νομίζω ότι τα παιδιά με τους μεγαλύτερους αγώνες, τις πιο έμπονες πορείες, τις πιο σκληρές προκλήσεις είναι εκείνα που αντιμετωπίζουν ήπιες νοητικές προκλήσεις, που δεν φαίνονται με το μάτι (αχ αυτό το μάτι!). Γνώρισα αρκετά τέτοια παιδιά που σήμερα είναι ενήλικα άτομα και πάντα θα έχουν τις ίδιες προκλήσεις και όταν τα ανταμώνω νιώθω πραγματικά την ανάγκη να τους φιλήσω το χέρι και να χαιρετήσω την πραγματική προκοπή τους, μας πώς να το τολμήσω με τόσους γνωσκούς τριγύρω;. Να προσέχετε ορισμένοι/ες εκεί στο/α χωριό/ά, γιατί δεν είναι μόνο πως τα συμπεριφέρεστε αλλά και πως εσείς προβάλλετε δημόσια τη "σβελτάδα" του μυαλού σας, που πήρατε ως προίκα. Προσέξτε πως σχολιάζετε για παράδειγμα τα σχόλιά τους ακόμη και το Φου Μπου! Έλα, εσείς οι δεινοί κολυμβητές, κάντε μια πιο βαθιά βουτιά, επιτέλους! Τώρα, εάν η προβολή της σβελτάδας γίνεται σε σύζευξη με την προβολή του παρά (πεδίον δόξης λαμπρό τα πανηγύρια) ας μην το περιγράψω καλύτερα! Προσοχή, γιατί όλα μας αφορούν, όλα τα κουβαλάμε!

 SOS! ΠΡΟΣΟΧΗ, ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! SOS! 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ! ΙΣΩΣ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Η ΜΗΠΩΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ/Η;

Γνωρίζετε οι περισσότεροι/ες ότι με τον Αντώνη, πάμε πακέτο! Γι αυτό και όσες/όσοι με ανταμώνουν δια ζώσης χωρίς αυτόν, ευθύς έπεται το ερώτημα: «Πού είναι ο Αντώνης;»

Η περίοδος με τις μεγαλύτερες προκλήσεις για εμένα σε σχέση με την στήριξη του παιδιού μου είναι αυτή μετά τα 25 έτη και ειδικά τώρα που αυτός είναι μετά τα 30 κι εγώ 62!

Πριν τρία χρόνια σε μία έξοδό μας στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, ενώ ήμαστε οι δυο μας, ένιωσα μια σοβαρή αδιαθεσία, με δυσκολία παρέμεινα όρθιος και δεν σωριάστηκα κάτω. Ποια ήταν η πιο μεγάλη μου αγωνία; Τι θα συνέβαινε εάν λιποθυμούσα; Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν είναι και τόσο ασφαλές να είμαι μόνος μαζί του, ειδικά τώρα που έχω μπει στην τρίτη ηλικία. Δεν συνεχίζω με όσα επακολούθησαν……

Ο Αντώνης, όπως και άλλα άτομα με νοητική αναπηρία που ξέρω, δυσφορούν με το να βρίσκονται σε χώρους που υπάρχουν μόνο άτομα με άλλες αναπηρίες. Τους ενδιαφέρει ο κόσμος έξω από τις δομές, εκεί που πάνε όλοι ή σχεδόν όλες και όλοι. Επιθυμεί ό,τι επιθυμούν όλοι οι υπόλοιποι νέοι, κορίτσια, πάρτι, να πουλάει hot dog ή να δουλεύει σε καφετέρια, να φλερτάρει και να τον φλερτάρουν, να βρει ταίρι…. αλλά δεν έχει ενημερότητα του πόσο εφικτό είναι γι αυτόν κάποια θεμιτά κατά τα άλλα πράγματα και μάλιστα στην Ελλάδα. Στην Αυστραλία που δυστυχώς δεν μείναμε, θα ήταν αλλιώς! Ευτυχώς δεν με κατηγορεί γι αυτό! Δίνει τα πάντα για να βγει έξω μόνος, μη συναισθανόμενος όμως τους κινδύνους και με εξαιρετικά υψηλή την πιθανότητα να πάθει πανικό ή κρίση εάν του συμβεί κάτι έκτακτο.

Με ρωτάει εάν θέλω καφέ για να βγει από το σπίτι να πάει 300 μέτρα παραπέρα στα Bricks να μου φέρει ένα σκέτο εσπρέσο. Το ίδιο κάνει και στο χωριό, για να πάει στον Παπακώστα! Να βρεθεί μόνος! Και στο παρελθόν όταν πήγαινε στην Κατερίνη, πάντα πίστευα ότι αυτό ήταν το βασίλειό του, αυτή ήταν η πραγματική του χαρά (τον παρακολουθούσα κρυφά), όχι οι δομές, όχι οι ειδικοί, όχι τα άλλα άτομα με αναπηρία, αλλά να μπορεί να μείνει μόνος, να ανασάνει σε ενδιάμεσους χρόνους και χώρους όπως στα ΚΤΕΛ ή να περπατήσει μόνος από τη στάση μέχρι το σπίτι, αφού πρώτα πάει να πάρει ό,τι επιθυμούσε από το περίπτερο ή το ζαχαροπλαστείο, να νιώθει λεύτερος.   

Εγώ, η μαμά του και πολύ αραιά κάποιες κοπέλες είμαστε αυτοί/ές που ικανοποιούμε τη βαθιά του επιθυμία να κυκλοφορεί καθημερινά μέσα στον κόσμο. Εμείς καθημερινά!

Κι ενώ είσαι μαζί του παθαίνεις κάτι ξαφνικά!

Νεαρή συνοδός ενηλίκου ατόμου με σύνδρομο Down χάνει τις αισθήσεις της σε ξένη χώρα! Τι συνέβη με το άτομο με νοητική αναπηρία και με σοβαρή δυσκολία στον λόγο; Εξαρτάται φίλες και φίλοι μου τη χώρα! Ακούστε τι σας λέω.

Μοναχικός γονέας που μένει με το ενήλικο παιδί του με νοητική αναπηρία επί συνδρόμου Down στο σπίτι, ανησυχώντας τι θα συμβεί σε περίπτωση που πάθει ξαφνικά κάτι π.χ. έμφραγμα ή εγκεφαλικό, τοποθετεί κάμερες σε όλο το σπίτι και συγγενικά πρόσωπα εμπιστοσύνης έχουν πρόσβαση σε αυτό για να διαπσιτώνουν εάν είναι καλά και υγιής.

Προχωράς λοιπόν στη Γούναρη με το ενήλικο παιδί και αίφνης σωριάζεσαι κάτω! Ο ίδιος έχει κινητό και μπορεί να καλέσει τον άλλο γονέα ή άλλο συγγενή. Θα το κάνει όμως εάν σε δει ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο; Ξέρει επίσης ότι πρέπει να βρει αστυνομικούς για να ζητήσει βοήθεια. Δεν έχει όμως καθαρό λόγο; Θα έχουν υπομονή, εάν τους βρει να τον ακούσουν ή να τον προστατεύσουν;

Εδώ σε αυτό το σημείο φαίνεται η ποιότητα της κοινότητας. Η σημασία του τρόπου σκέψης της πλειονότητας των μελών της κοινότητας. Θα τον υποστηρίξουν περαστικοί; Μήπως κάποιοι τον τρομάξουν, τον απαγάγουν ή του πάρουν πράγματα; Μήπως πολλοί και πολλές από αυτούς που τον κοιτούν παράξενα απομαγνητίσουν και τους πιο ευαισθητοποιημένους ανθρώπους; Ποιος ή ποια θα τον «υιοθετήσει» μέχρι να επανέλθει στην ασφάλεια; Άραγε όσες και όσοι κυκλοφορούν τα βράδια στην πόλη θα είναι δίπλα του εάν δεν τρομάζουν με το παρουσιαστικό του;

ΝΑ ‘ΧΕΤΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΣΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΣΥΝΟΔΟΥΣ, γιατί οι τελευταίοι δεν είναι άτρωτοι ΚΑΙ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΡΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΌΤΑΝ Ο/Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥΣ ΑΙΦΝΗΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ!    

 Πιστεύω ότι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν επιδέχεται κανενός βαθμού τυποποίηση από την πλευρά του αξιολογητή, ούτε αυτός "μαθαίνει" με όσους περισσότερους εκπαιδευτικούς έχει αξιολογήσει. ΔΕΝ μπορεί επί της ουσίας να αυτοματοποιηθεί ως διαδικασία, γιατί είναι γεγονός ζωής για κάθε διαφορετικό αξιολογούμενο/η και όπως αποδεικνύεται αποτελεί μια εμπειρία που πολλούς εξ αυτών τους φορτίζει ψυχολογικά σε μεγάλο βαθμό. Είναι σαν να ξεκινάει κάθε φορά από την αρχή, γιατί και σε αυτή τη διαδικασία ισχύει ότι κάθε εκπαιδευτικός είναι διαφορετικό πρόσωπο, ενώ προκρίνεται ή πρέπει να προκρίνεται ο επιμορφωτικός της χαρακτήρας. Με βάση τη δική μου εμπειρία ως αξιολογητή, θεωρώ ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά σοβαρή διαδικασία που προϋποθέτει πολύ κόπο, γνώσεις, πνεύμα συνεργασίας, σεβασμό και εξαιρετική ικανότητα διάκρισης. Συχνά προσπαθώ να περάσω στους/στις συναδέλφους/ισσες ότι ο αξιολογητής είναι απόλυτα συγχρονισμένος μαζί τους, βιώνει αυτά που βιώνουν και η επιτέλεση του έργου του εμπεριέχει κόπο και επίπονη προσπάθεια. 27-07-2026

Με αφορμή τη σημερινή μου ας πούμε στενοχώρια που μετά από πολλή πάλη, αποσύρθηκα για χάρη του "να είμαστε μαζί" από τη διεκδίκηση μιας ζηλευτής θέσης σε τόπους πέρα από δω που τόσοι θα τη θέλαν, σκέφτηκα παρηγορητικά πως ό,τι καλό έγινα έξω και πέρα από το κέλυφός μου και ό,τι βαρύ μέσα του περιέχει και είναι αιθέριο και πετάει λεύτερο, στη σύντροφό μου εν πολλοίς το χρωστάω! Στη σιωπή και τη διάκρισή της, στην εικόνα της να διαβάζει ατελείωτα τόσα χρόνια λογοτεχνικά βιβλία και να ζωγραφίζει θέματα σχετικά με τη ζωή μας συχνά μαζί με τον Αντώνη, στο χάρισμά της να χαίρεται το δώρο της ζωής σε τόπους όπως ας πούμε το μπαλκόνι ή να γεύεται μια βόλτα στη λαϊκή σαν ταξίδι στην '"Αμερική", στο ταλέντο της να μπορεί να περιμένει και να υπομένει χωρίς να κάνει θόρυβο και φασαρία, και πάνω απ' όλα στο μέτρο και το χάρισμά της να είναι απλή και να μην νιώθει ποτέ πιο σημαντική από κανέναν, όπως πολλοί και πολλές από εμάς που μας έμαθαν ότι η ζωή και ο κόσμος αγκυροβολεί μέσα μας και γράφουμε ¨μεγάλες" ιστορίες. 

Νομίζω ότι πολλοί από εμάς τους κάπως, ασχολούμαστε λίγο ή πολύ με τα ίχνη που θα αφήσουμε ξοπίσω μας, γι αυτό όλο και πιο βαρύς γίνεται ο βηματισμός μας κι ασθμαίνουσα η πορεία μας. Κι όμως και πάλι νομίζω, πως όσο πιο ανεπαίσθητο είναι ή θα είναι η ήταν το πέρασμά σου από αυτόν τον κόσμο, τόσο πιο πολύ τον σεβάστηκες τόσο λιγότερο τον έβλαψες και τον παραχάραξες. Οι αχαρτογράφητοι άνθρωποι, που και οι πιο επιδέξιοι ιχνηλάτες δεν δύνανται να βρουν τα ίχνη τους, οι μη καταγεγραμμένοι στα βιβλία και στους ψηφιακούς κόσμους, οι πακεταρισμένοι ή στιγματισμένοι ακόμη και τον κόπο του ανέμου σεβάστηκαν που σβήνει ολονών τα ίχνη!

 Νιώθω ευγνώμων στα περαστικά πουλιά και στους περαστικούς διαβάτες. Μια φορά τα/τους βλέπεις και σου θυμίζουν ότι η επανάληψη της ίδιας διαδρομής και η έκθεση των ματιών σου στο ίδιο τοπίο, που σου δημιουργούν μαζί με τη βιασύνη την αίσθηση ότι αυτό μένει ακίνητο μαζί του και το φόντο, είναι μία αυταπάτη.  

Η εις βάθος ανάγνωση ενισχύει τις γνωστικές ικανότητες και λειτουργίες που αποτελούν τη βάση κάθε μορφής μάθησης: τη μνήμη, τη συναγωγή συμπερασμών, την κατανόηση και τη διατηρούμενη προσοχή[…].Το να χάσουμε αυτήν τη συνήθεια σε κοινωνική κλίμακα σημαίνει ότι χάνουμε και την ικανότητά μας για διαρκή προσοχή, λεπτή κατανόηση και βαθιά σκέψη, γεγονός που δεν είναι αμελητέο, καθότι σημαίνει την αποδέσμευσή μας από τις αργές, αυξητικές διαδικασίες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, την κρίση και την αυτογνωσία. Η υιοθέτηση κουλτούρας στο πλαίσιο της οποίας σταματατάμε την εις βάθος ανάγνωση δεν συνεπάγεται απλώς την απώλεια των ιστοριών της, αλλά εγκυμονεί τον κίνδυνο απώλειας των ίδιων των εργαλείων με τα οποία τις ερμηνεύουμε. Στοχασμός, αποχρώσεις, αμφισημία, αυτά δεν είναι τυχαία υποπροϊόντα της ανάγνωσης. Είναι τα δώρα της. Και καθώς αυτά εξασθενούν, το ίδιο συμβαίνει και με την ικανότητά μας να αντιμετωπίζουμε την πολυπλοκότητα του κόσμου με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από ανεπεξέργαστη αντίδραση. (Hendrick, C. 2025).

ΕΚΘΕΣΗ Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε. 2025 ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ