Ψάχνω τα ίχνη απ' τα άλματα,

που νόμιζα ότι έκανα,

αλλάζοντας τον κόσμο!

Μα απολύτως τίποτα!

Απάτητη λες και είν' η γη,

που έχω περπατήσει!

Φταίει ότι με νόμισα

και για πολύ σπουδαίο!

Τι θα' χω πια να χαίρομαι

μετά που θα πεθάνω;

Τέτοια πορεία εκλεκτή

να γίνει ένα με τη γη;

 Είναι περίεργο αλλά και εξαιρετική ευλογία για εμένα, αυτό που τόσο συχνά βιώνω: να βλέπω εκπαιδευτικούς που είναι πολύ πιο πάνω από εμένα, που βρίσκονται στο ιερό που τελείται η μυσταγωγία της εκπαίδευσης, εκεί μαζί με τους/τις μαθητές/τριες, που με οδηγούν, με εμπνέουν και με κινητοποιούν στο να προσπαθώ, έστω και ασθμαίνοντας, να κάνω όσο γίνεται καλύτερα αυτό που έχω ταχθεί να υπηρετώ. 

Κων/νος Δαραής 

 «ο χρόνος τρέχει απ’ ότι δεν υπάρχει ακόμα,

μεσ’ από κάτι που είναι δίχως έκταση,

προς ό,τι δεν υπάρχει πια»!

 

Ο Αυγουστίνος,, τον οποίο τον «γνώρισα» μάλλον πολύ αργά, και οι εξομολογήσεις του, θα έλεγα εξαιρετική εμπειρία  ζωής μέσα από την ανάγνωση!

 Πάντα,

όταν αντάμωνα ανθρώπους μ’ αγωνίες για πέρα παραπέρα,

γι άλλους τόπους μακρινούς και άπιαστες πατρίδες,

όπου αδικιές και πόλεμοι, κι άλλα κακά συμβαίναν,

πάντα αναρωτιόμουν μέσα μου, πώς τα χουν καταφέρει;

Πώς έφτιαξαν τα κοντινά, τ’ απτά, τα εγγύς, τα του χεριού τους,

όλα καλά, κι ανθρώπινα, ζεστά, αγαπημένα;

Πώς τους πλησίον, τους δικούς, τους δίπλα κι από πάνω, τη γειτονιά,

τον τόπο τους φτιάχναν και ξαναφτιάχναν,

μ’ αγάπη και χαμόγελο, κι υπομονή μεγάλη;

Να μπαινα στους μικρόκοσμους, που κάναν «παραδείσους»

να γίνω κι εγώ χριστός στα κοντινά, ν’ αλλάξει η οικουμένη.

Νιώθω συχνά

σαν να σκαλίζω στον αέρα,

σαν να γράφω στο νερό,

σαν να κάνω τ’ ασήμαντο μεγάλο

σαν να μην είμαι πια, εγώ!   

Ο χρόνος είναι αισθητικά ένας μοναδικός δικός σου γλύπτης!

Θεωρώ μεγάλη ευλογία να έχεις γεράσει, με ό,τι σημαίνει αυτό για τις φυσικές συνέπειες της γήρανσης επάνω σου, να έχεις το μυαλό σου σε καλή κατάσταση αλλά και υποφερτές να είναι οι δυσκολίες και οι πόνοι του αδύναμου σώματός σου και να φεύγεις από αυτόν εδώ το κόσμο ευγνώμων για το δώρο της ζωής και με την αίσθηση ότι δεν αφήνεις κανέναν αγαπημένο πίσω σου, που να σε χρειάζεται, να εξαρτάται από εσένα και η αναχώρησή σου να είναι για τους οικείους σου μια χαρμολύπη και μια γλυκόπικρη συγκίνηση.

 

Από την εμπειρία μου λοιπόν στην εκπαίδευση, νομίζω ότι τα παιδιά με τους μεγαλύτερους αγώνες, τις πιο έμπονες πορείες, τις πιο σκληρές προκλήσεις είναι εκείνα που αντιμετωπίζουν ήπιες νοητικές προκλήσεις, που δεν φαίνονται με το μάτι (αχ αυτό το μάτι!). Γνώρισα αρκετά τέτοια παιδιά που σήμερα είναι ενήλικα άτομα και πάντα θα έχουν τις ίδιες προκλήσεις και όταν τα ανταμώνω νιώθω πραγματικά την ανάγκη να τους φιλήσω το χέρι και να χαιρετήσω την πραγματική προκοπή τους, μας πώς να το τολμήσω με τόσους γνωσκούς τριγύρω;. Να προσέχετε ορισμένοι/ες εκεί στο/α χωριό/ά, γιατί δεν είναι μόνο πως τα συμπεριφέρεστε αλλά και πως εσείς προβάλλετε δημόσια τη "σβελτάδα" του μυαλού σας, που πήρατε ως προίκα. Προσέξτε πως σχολιάζετε για παράδειγμα τα σχόλιά τους ακόμη και το Φου Μπου! Έλα, εσείς οι δεινοί κολυμβητές, κάντε μια πιο βαθιά βουτιά, επιτέλους! Τώρα, εάν η προβολή της σβελτάδας γίνεται σε σύζευξη με την προβολή του παρά (πεδίον δόξης λαμπρό τα πανηγύρια) ας μην το περιγράψω καλύτερα! Προσοχή, γιατί όλα μας αφορούν, όλα τα κουβαλάμε!