ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΗΛΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ (ΜΟΙΡΑΣΜΑ)

 

Σηκώνομαι το πρωί και βρίσκω στο messenger τρία με τέσσερα μηνύματα, συνήθως με την ίδια θεματική και πάντα καταληκτικά στο τελευταίο «σ’ αγαπώ μπαμπάκα, τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στη δουλειά και μου στέλνει μηνύματα συνήθως μέχρι τρία, μπορεί και παραπάνω, πάντα το πρώτο με το τι έφαγε σήμερα και πάντα το τελευταίο με το «τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στο σπίτι και δουλεύω πολλές ώρες στον υπολογιστή γράφοντας εκθέσεις και να’ σου τον κάθε λίγο να έρχεται από το χολ, να με κοιτάει και να φεύγει, να πηγαίνει στο δωμάτιό του και να μου στέλνει προφορικά μηνύματα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο από έναν τρίτο να γίνουν κατανοητά.

 

Στον υπόλοιπο χρόνο συνεχώς μαζί ή σε αναμονή πότε θα τελειώσει κάποια θεραπεία ή καμία έξοδος για να είμαστε μαζί. Αναρίθμητα τα ίδια ερωτήματα, και απερίγραπτη η ανάγκη να απαντάς κάθε φορά με άλλο τρόπο, εάν είναι εφικτό. Συνεχώς μαζί, εμφορούμενος από την έγνοια ποιος θα είναι μαζί του και θα τον αγαπάει/ήσει και κυρίως θα εκτιμήσει τον αγώνα του, όπως εγώ;

 

Αληθινά πράγματα, πραγματική γοητεία, και τα επείγοντα του ευφυούς κόσμου μου μοιάζουν τόσο ασήμαντα.

 

Σας τρομάζουν ίσως κάποιες και κάποιους από εσάς τα παραπάνω, ε;

 

Κι όμως φίλες και φίλοι μου, την ασφάλεια και τη στοργή αλλά και ψυχοσυναισθηματική πληρότητα που νιώθω όταν είμαι μαζί του, όταν με αγκαλιάζει και όταν τον βλέπω χαρούμενο και οι πλανητάρχες θα τη ζήλευαν.  

 

 

Στα περίπου είκοσι χρόνια που έχω την τιμή να υπηρετώ σε θέση στελέχους εκ/σης επιστημονικής-παιδαγωγικής καθοδήγησης, εκ των οποίων τα τρεισήμισι τελευταία και ως αξιολογητής, έχω βιώσει εξελίξεις, πισωγυρίσματα αλλά και μεταλλάξεις σε διάφορα πεδία. Γνωρίζω βέβαια ότι το σημαντικό δεν είναι η εμπειρία (τα πολλά χρόνια), αλλά ο τρόπος κατανόησής της και αυτό προϋποθέτει μελέτη και κόπο. Σήμερα θα ήθελα να γράψω για μία νέα μετάλλαξη, ενός όχι και τόσο συχνού γονεϊκού τύπου παρέμβασης στα σχολεία, που ενίοτε προβληματίζει εκπαιδευτικούς και που έχει να κάνει με το πέρασμα από το στάδιο της επιθυμίας κάποιων λίγων γονέων, το σχολείο να είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παιδιού τους όπως μόνο αυτοί τις προσλαμβάνουν ή τις αντιλαμβάνονται (συχνά διαφέρουν μεταξύ τους σε αυτό), στο στάδιο το σχολείο να γίνει ακριβώς όπως το σπίτι του δικού τους παιδιού, αδύναμοι να δουν αυτοκριτικά και αναστοχαστικά και τον δικό τους ρόλο, που τον αντιλαμβάνονται πολύ κοντά στην ουτοπία του τέλειου γονέα. Κι αντί στην περίπτωσή τους, η συνεργασία σχολείου οικογένειας να οδηγήσει σιγά σιγά σε αποκαθηλώσεις φαντασιακών παιδιών και να βοηθήσει και τους εκπαιδευτικούς να υιοθετήσουν καλύτερες προσεγγίσεις και να γίνουν πιο αποτελεσματικοί, οδηγείται σε αδιέξοδες και συχνά πολύ στενάχωρες καταστάσεις. Έχουν τόσα πολλά να μάθουν ο ένας από τον άλλο, όταν η επικοινωνία είναι ειλικρινής με σεβασμό στην επιτέλεση των διακριτών τους ρόλων. Το σχολείο δεν είναι σπίτι και ευτυχώς υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί, το καθένα από τα οποία είναι φορέας μιας άλλης κουλτούρας, άλλων εμπειριών, άλλων καταστάσεων. Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΟ για όσες/ους έχουν επίγνωση των προκλήσεων, να είσαι (ειδικά σήμερα) δασκάλα ή δάσκαλος είκοσι παιδιών μέσης παιδικής ηλικίας ή προεφηβικής ηλικίας. .

 

Ατελείωτες επιμορφώσεις για τις εφαρμογές της ΑΙ στην εκπαίδευση, πανηγύρια και χαρές, κραυγές ενθουσιασμού και ουάου θαυμασμού!!!

 

Είναι πολλά τα θέματα, θετικά και μη, που θα μπορούσε να πιάσει κανείς για τις Εθνικές Διαγνωστικού Χαρακτήρα Εξετάσεις. Ιδιαίτερη σημασία θα είχε να καταγραφεί ή να συζητηθεί πώς τις προσλαμβάνουν οι προέφηβοι/ες μαθητές/τριες του Δημοτικού, τόσο ατομικά ο καθένας ή καθεμία όσο και συνολικά. Θα μπορούσα για παράδειγμα με εστίαση στο πεδίο του απαντητικού δελτίου ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, να θέσω μια σειρά ψυχοπαιδαγωγικού τύπου ζητήματα ή να μοιραστώ τα ερωτήματα μεμονωμένων μαθητών/τριών, που ξεκινάνε συνήθως με ένα «γιατί ….;» ή για το πώς κάθεται μέσα στο μυαλό ή την ψυχή τους το ερώτημα του επιπέδου ΜΟΡΦΩΣΗΣ της μητέρας ή του πατέρα τους;. Και δεν επέλεγαν οι ευλογημένοι επιπέδου εκπαίδευσης, σε μια χώρα που ακόμη τα «απόνερα» παλαιών εποχών που ήθελαν την ταύτιση του καλού μαθητή με του καλού παιδιού, διαπερνάν ακόμη τα πάνινα παπούτσια μας; Προσωπικά θα αφαιρούσα αυτό το ερώτημα από το απαντητικό δελτίο ή θα το είχα καλύψει ασχέτως του ανώνυμου χαρακτήρα των εξετάσεων. Μετά 150 λεπτά εξέτασης να πρέπει ο μαθητής ή η μαθήτρια να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, ενώ θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο. Τι εσωτερικές διεργασίες μπορεί άραγε να προκαλούμε για στατιστικούς λόγους σε κάποιες παιδικές ψυχές; Και δεν ανήκω σε αυτούς που υιοθετούν την προσέγγιση της ψυχολογικοποίησης των πάντων.   

 Προσωπικές Εμπειρίες

Με βάση αυτή την ατέρμονη και εν πολλοίς υποκριτική συζήτηση για την ανησυχία τάχατες, ότι ο ελλαδικός ελληνισμός πεθαίνει, ως Έλληνας πολύτεκνος πατέρας, μπορώ να πω ότι νιώθω πως έχω βιώσει την ωμή και προκλητική επίθεση συγκεκριμένων ελλαδικών κυβερνήσεων σε βάρος των ελληνικών πολύτεκνων οικογενειών, που θεωρούσαν τα μικρά παιδιά μας ως τεκμήρια διαβίωσης. Μας "τιμωρούσαν" με τις πολιτικές τους, σαν να ήθελαν να μας κάνουν να λογοδοτήσουμε γι αυτό που συνέβαινε στις ζωές μας και τις οικογένειές μας.

Επιπρόσθετα, λόγω της πολυτεκνίας, βίωσα αρκετές φορές προσβολές, ιδιαίτερα από ανθρώπους σπουδαγμένους και μορφωμένους και σε χώρους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, μέσω του τύπου λεκτικών μικροεπιθέσεων απαξίωσης, που σε "σκοτώνουν γλυκά", γιατί είναι ανεπαίσθητες αλλά και ωμών εξωτερικεύσεων και μάλιστα από κάποιους που θεράπευαν τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές ή ακόμη και τις επιστήμες της αγωγής ή τις σπούδαζαν.

Ο βιολογικός θάνατος του ελλαδικού ελληνισμού, προφανώς και δεν μπορεί να διαβαστεί χώρια από όσα συμβαίνουν στον χώρο της Ευρώπης και του τρόπου ζωής της. Προφανώς επίσης δεν επιδέχεται μονοσήμαντων ερμηνευτικών προσεγγίσεων. Ωστόσο εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν και οι άλλοι, οι δικοί μας λόγοι.

Έχουμε καταλήξει λοιπόν, χθες και σήμερα και αύριο, να μιλάμε τόσο πολύ για τα παιδιά χωρίς παιδιά, χωρίς αρκετοί από εμάς να επιθυμούμε δικά μας παιδιά είτε βιολογικά είτε μέσω υιοθεσίας που θα είμαστε εμείς οι γονείς τους με ό,τι δομικό συνεπάγεται αυτό για τη ζωή μας, μάλλον εξαιρετικά τρομαγμένοι απέναντι στην πρόκληση να είσαι μέχρι την τελευταία σου αναπνοή γονέας. Την ίδια στιγμή φαίνεται ότι νοιαζόμαστε για τα παιδιά της οικουμένης και αυτό είναι το ανθρώπινο, αλλά φοβούμαι ότι φαίνεται.

ΩΣΤΟΣΟ: έχω γράψει πολλές φορές ότι γονέα δεν σε κάνει η γέννηση αλλά η αναγέννηση και ότι για εμένα το ανώτερο επίπεδο γονεϊκής έκφρασης και καταξίωσης, είναι η υιοθεσία. ΑΛΛΑ: όπως υποστηρίζεται ότι δεν μπορείς να Αγαπήσεις τα παιδιά σου, εάν δεν μπορείς να υιοθετήσεις αγαπητικά όλα τα παιδιά του κόσμου, μήπως ισχύει και ότι δεν μπορείς πραγματικά να υιοθετήσεις και να αγαπήσεις τα παιδιά όλου το κόσμου, εάν δεν μπορείς να αγαπήσεις τα δικά σου παιδιά είτε βιολογικά είτε μέσω υιοθεσίας και να είσαι γονέας, εφόσον μπορείς να γίνεις; Για να το ανακαλύψεις δε αυτό πρέπει να επιδιώξεις να γίνεις γονέας παιδιών και ναι, είναι μια εξαιρετικά ιδιαίτερη πρόκληση που σε βάζει έναν καθρέφτη μπροστά σου και σε μια ζωή ΑΛΛΗ, απερίγραπτης περιπέτειας και αγαπητικής, χωρίς ημερομηνία λήξης, έγνοιας.

Η Ελλάδα σήμερα, κατά την εμπειρικά βασισμένη εκτίμησή μου αλλά και με βάση τα δημογραφικά στοιχεία, είναι εθνοτικά και πολιτισμικά μια άλλη χώρα, σε σχέση με αυτή του 80. Απλά δεν έχει εκφραστεί ακόμη πολιτικά η νέα της ανθρωπογεωγραφία και αυτό πρέπει να γίνει με όρους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και διαφύλαξης κάποιων ιδιοστατικού χαρακτήρα στοιχείων του ελληνισμού όπως π.χ. η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Επίσης, οι συνεχείς εισροές ανθρώπων από πολλά διαφορετικά άλλα μέρη, που μετακινούνται μόνο γεωγραφικά αλλά όχι πολιτισμικά, και που δεν γίνονται στα πλαίσια μιας ΒΙΩΣΙΜΗΣ μετανάστευσης, ρευστοποιεί ακόμη περισσότερο το περιβάλλον. Ό,τι συμβαίνει ανεπαίσθητα, θα προκαλέσει ΞΑΦΝΙΚΑ αίσθηση. Και τα παιδιά μου/μας δεν φταίνε σε τίποτα, ούτε τα θέλω αναλώσιμα σε αγώνες και σκοπούς που χάθηκαν με μπροστάρηδες και σήμερα, αυτούς που προκάλεσαν τις ήττες.

 Κουβαλάμε άραγε όλοι οι άνθρωποι έναν Σταυρό ή μήπως μπορεί να είμαστε/ήμαστε εμείς οι ίδιοι ο Σταυρός και οι Σταυρωτές δικών μας ανθρώπων;

Κάποτε, μία/ένας διπλωμάτης, όταν της/του είπα για την αναπηρία του πρώτου μου παιδιού, μου έδωσε την εξής ευχή: «Καλή Δύναμη, Μεγάλος Σταυρός!». Μου το είπε καλοπροαίρετα, αλλά η συγκεκριμένη ευχή δεν έκατσε καλά μέσα μου, με στενοχώρησε. Αν και ως εκπαιδευτικός γνώριζα, τουλάχιστον γενικά, τις πολλαπλές προκλήσεις της αναπηρίας του παιδιού μου (είχα ήδη διαβάσει και δυο τρία βιβλία που μου έδωσαν για ενημέρωση), δεν ήθελα να τις δω σαν σταυρό. Μετέπειτα, στην πορεία της ζωής μου, άκουσα συχνά τη φράση «όλοις/ες κουβαλάμε έναν σταυρό, άλλος πιο βαρύ άλλος πιο ελαφρύ»! Είδα και βιντεάκια στο διαδίκτυο, φίλων με παροτρύνσεις να μην δυσανασχετούμε για τον σταυρό που μας έλαχε και ότι αυτός θα μας οδηγήσει στη δική μας ανάσταση και σωτηρία και άλλα τέτοια όμοια. Άκουσα και μύθους για επίγειους αγγέλους και πλάσματα του Θεού. Σήμερα, διάβασα ένα κείμενο-απόσπασμα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες (Δον Κιχώτης), που έστειλε ένας γονέας παιδιού με αναπηρία σε μια ομάδα που συμμετέχω, με θέμα τον σταυρό που κουβαλάει κάθε άνθρωπος και προβληματίστηκα ακόμη μια φορά σε μια περίοδο μάλιστα Χρισταναστάσιμη. Πρώτα απ’ όλα, πιστεύω ότι δεν έχουν ούτε είχαν όλοι οι άνθρωποι έναν σταυρό, που τους έβαλε η ζωή σε μια πορεία ανηφορική αντίστοιχη του Γολγοθά. Υπήρχαν και υπάρχουν (και είναι καλό αυτό και μακάρι να ήταν γενικό), άνθρωποι με στρωτή ζωή και πολύ ευνοϊκές προϋποθέσεις να απολαύσουν το δώρο της ζωής. Η ζωή δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ το ίδιο απλόχερη με όλες και με όλους και σ' αυτό έχουμε βάλει κι εμείς το χεράκι μας, οι άνθρωποι, που τάχατες κουβαλάμε όλοι ένα δικό μας σταυρό. Το πιο σημαντικό όμως για το οποίο όντως ανησύχησα καθώς αναστοχαζόμουν, ήταν το ερώτημα που αναδύθηκε μέσα μου, μήπως τελικά εγώ, εσύ και ο καθένας από εμάς, είμαστε ή ήμαστε ο Σταυρός συνανθρώπων μας αθώων, που μας αγάπησαν, μας στήριξαν, ήταν δίπλα μας κι εμείς επιτελέσαμε τον διπλό ρόλο του Σταυρού και του Σταυρωτή τους;

 

Είμαι απόλυτα βέβαιος πια, ότι τα πολλά πτυχία ή μεταπτυχιακά από μόνα τους δεν σε κάνουν καλή δασκάλα ή καλό δάσκαλο και ενίοτε μπορεί να δυσχεράνουν το συγχρονισμό σου με τους μαθητές και τις μαθήτριές σου και να προκαλέσουν αγεφύρωτα κενά, των οποίων την ενημερότητα πολύ δύσκολα μπορεί να αποκτήσει ο/η προσοντούχος. Πολύ συχνά συναντάς δασκάλες και δασκάλους, που ζωγραφίζουν στην κυριολεξία διδακτικά και οικοδομούν πραγματικές σχέσεις στην κοινότητά της τάξης τους, ενώ δεν έχουν αναλώσει τον χρόνο τους σε περαιτέρω σπουδές, όντας απορροφημένοι όμως από την αγάπη σε αυτό που κάνουν, ενώ συνάμα επιμορφώνονται, χωρίς όμως να σπουδάζουν. Διαπιστώνεται συνεπώς και επιβεβαιώνεται η άποψη ότι η διδασκαλία έχει και αυτή έναν τριαδικό και αλληλοπεριχωριτικό χαρακτήρα και για να είναι επιτυχημένη και αποτελεσματική πρέπει ταυτόχρονα και συνάμα να είναι ΤΕΧΝΗ-ΤΕΧΝΙΚΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΗ.

 

konantDarais