ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΗΛΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ (ΜΟΙΡΑΣΜΑ)

 

Σηκώνομαι το πρωί και βρίσκω στο messenger τρία με τέσσερα μηνύματα, συνήθως με την ίδια θεματική και πάντα καταληκτικά στο τελευταίο «σ’ αγαπώ μπαμπάκα, τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στη δουλειά και μου στέλνει μηνύματα συνήθως μέχρι τρία, μπορεί και παραπάνω, πάντα το πρώτο με το τι έφαγε σήμερα και πάντα το τελευταίο με το «τι κάνουμε σήμερα;»

 

Είμαι στο σπίτι και δουλεύω πολλές ώρες στον υπολογιστή γράφοντας εκθέσεις και να’ σου τον κάθε λίγο να έρχεται από το χολ, να με κοιτάει και να φεύγει, να πηγαίνει στο δωμάτιό του και να μου στέλνει προφορικά μηνύματα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο από έναν τρίτο να γίνουν κατανοητά.

 

Στον υπόλοιπο χρόνο συνεχώς μαζί ή σε αναμονή πότε θα τελειώσει κάποια θεραπεία ή καμία έξοδος για να είμαστε μαζί. Αναρίθμητα τα ίδια ερωτήματα, και απερίγραπτη η ανάγκη να απαντάς κάθε φορά με άλλο τρόπο, εάν είναι εφικτό. Συνεχώς μαζί, εμφορούμενος από την έγνοια ποιος θα είναι μαζί του και θα τον αγαπάει/ήσει και κυρίως θα εκτιμήσει τον αγώνα του, όπως εγώ;

 

Αληθινά πράγματα, πραγματική γοητεία, και τα επείγοντα του ευφυούς κόσμου μου μοιάζουν τόσο ασήμαντα.

 

Σας τρομάζουν ίσως κάποιες και κάποιους από εσάς τα παραπάνω, ε;

 

Κι όμως φίλες και φίλοι μου, την ασφάλεια και τη στοργή αλλά και ψυχοσυναισθηματική πληρότητα που νιώθω όταν είμαι μαζί του, όταν με αγκαλιάζει και όταν τον βλέπω χαρούμενο και οι πλανητάρχες θα τη ζήλευαν.