Στα περίπου είκοσι χρόνια που έχω την τιμή να υπηρετώ σε θέση στελέχους εκ/σης επιστημονικής-παιδαγωγικής καθοδήγησης, εκ των οποίων τα τρεισήμισι τελευταία και ως αξιολογητής, έχω βιώσει εξελίξεις, πισωγυρίσματα αλλά και μεταλλάξεις σε διάφορα πεδία. Γνωρίζω βέβαια ότι το σημαντικό δεν είναι η εμπειρία (τα πολλά χρόνια), αλλά ο τρόπος κατανόησής της και αυτό προϋποθέτει μελέτη και κόπο. Σήμερα θα ήθελα να γράψω για μία νέα μετάλλαξη, ενός όχι και τόσο συχνού γονεϊκού τύπου παρέμβασης στα σχολεία, που ενίοτε προβληματίζει εκπαιδευτικούς και που έχει να κάνει με το πέρασμα από το στάδιο της επιθυμίας κάποιων λίγων γονέων, το σχολείο να είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στις ανάγκες του παιδιού τους όπως μόνο αυτοί τις προσλαμβάνουν ή τις αντιλαμβάνονται (συχνά διαφέρουν μεταξύ τους σε αυτό), στο στάδιο το σχολείο να γίνει ακριβώς όπως το σπίτι του δικού τους παιδιού, αδύναμοι να δουν αυτοκριτικά και αναστοχαστικά και τον δικό τους ρόλο, που τον αντιλαμβάνονται πολύ κοντά στην ουτοπία του τέλειου γονέα. Κι αντί στην περίπτωσή τους, η συνεργασία σχολείου οικογένειας να οδηγήσει σιγά σιγά σε αποκαθηλώσεις φαντασιακών παιδιών και να βοηθήσει και τους εκπαιδευτικούς να υιοθετήσουν καλύτερες προσεγγίσεις και να γίνουν πιο αποτελεσματικοί, οδηγείται σε αδιέξοδες και συχνά πολύ στενάχωρες καταστάσεις. Έχουν τόσα πολλά να μάθουν ο ένας από τον άλλο, όταν η επικοινωνία είναι ειλικρινής με σεβασμό στην επιτέλεση των διακριτών τους ρόλων. Το σχολείο δεν είναι σπίτι και ευτυχώς υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί, το καθένα από τα οποία είναι φορέας μιας άλλης κουλτούρας, άλλων εμπειριών, άλλων καταστάσεων. Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΟ για όσες/ους έχουν επίγνωση των προκλήσεων, να είσαι (ειδικά σήμερα) δασκάλα ή δάσκαλος είκοσι παιδιών μέσης παιδικής ηλικίας ή προεφηβικής ηλικίας. .