Είναι πολλά τα θέματα, θετικά και μη, που θα μπορούσε να πιάσει κανείς για τις Εθνικές Διαγνωστικού Χαρακτήρα Εξετάσεις. Ιδιαίτερη σημασία θα είχε να καταγραφεί ή να συζητηθεί πώς τις προσλαμβάνουν οι προέφηβοι/ες μαθητές/τριες του Δημοτικού, τόσο ατομικά ο καθένας ή καθεμία όσο και συνολικά. Θα μπορούσα για παράδειγμα με εστίαση στο πεδίο του απαντητικού δελτίου ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, να θέσω μια σειρά ψυχοπαιδαγωγικού τύπου ζητήματα ή να μοιραστώ τα ερωτήματα μεμονωμένων μαθητών/τριών, που ξεκινάνε συνήθως με ένα «γιατί ….;» ή για το πώς κάθεται μέσα στο μυαλό ή την ψυχή τους το ερώτημα του επιπέδου ΜΟΡΦΩΣΗΣ της μητέρας ή του πατέρα τους;. Και δεν επέλεγαν οι ευλογημένοι επιπέδου εκπαίδευσης, σε μια χώρα που ακόμη τα «απόνερα» παλαιών εποχών που ήθελαν την ταύτιση του καλού μαθητή με του καλού παιδιού, διαπερνάν ακόμη τα πάνινα παπούτσια μας; Προσωπικά θα αφαιρούσα αυτό το ερώτημα από το απαντητικό δελτίο ή θα το είχα καλύψει ασχέτως του ανώνυμου χαρακτήρα των εξετάσεων. Μετά 150 λεπτά εξέτασης να πρέπει ο μαθητής ή η μαθήτρια να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, ενώ θα μπορούσε να γίνει με άλλο τρόπο. Τι εσωτερικές διεργασίες μπορεί άραγε να προκαλούμε για στατιστικούς λόγους σε κάποιες παιδικές ψυχές; Και δεν ανήκω σε αυτούς που υιοθετούν την προσέγγιση της ψυχολογικοποίησης των πάντων.