Προσωπικές Εμπειρίες

Με βάση αυτή την ατέρμονη και εν πολλοίς υποκριτική συζήτηση για την ανησυχία τάχατες, ότι ο ελλαδικός ελληνισμός πεθαίνει, ως Έλληνας πολύτεκνος πατέρας, μπορώ να πω ότι νιώθω πως έχω βιώσει την ωμή και προκλητική επίθεση συγκεκριμένων ελλαδικών κυβερνήσεων σε βάρος των ελληνικών πολύτεκνων οικογενειών, που θεωρούσαν τα μικρά παιδιά μας ως τεκμήρια διαβίωσης. Μας "τιμωρούσαν" με τις πολιτικές τους, σαν να ήθελαν να μας κάνουν να λογοδοτήσουμε γι αυτό που συνέβαινε στις ζωές μας και τις οικογένειές μας.

Επιπρόσθετα, λόγω της πολυτεκνίας, βίωσα αρκετές φορές προσβολές, ιδιαίτερα από ανθρώπους σπουδαγμένους και μορφωμένους και σε χώρους πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, μέσω του τύπου λεκτικών μικροεπιθέσεων απαξίωσης, που σε "σκοτώνουν γλυκά", γιατί είναι ανεπαίσθητες αλλά και ωμών εξωτερικεύσεων και μάλιστα από κάποιους που θεράπευαν τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές ή ακόμη και τις επιστήμες της αγωγής ή τις σπούδαζαν.

Ο βιολογικός θάνατος του ελλαδικού ελληνισμού, προφανώς και δεν μπορεί να διαβαστεί χώρια από όσα συμβαίνουν στον χώρο της Ευρώπης και του τρόπου ζωής της. Προφανώς επίσης δεν επιδέχεται μονοσήμαντων ερμηνευτικών προσεγγίσεων. Ωστόσο εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν και οι άλλοι, οι δικοί μας λόγοι.

Έχουμε καταλήξει λοιπόν, χθες και σήμερα και αύριο, να μιλάμε τόσο πολύ για τα παιδιά χωρίς παιδιά, χωρίς αρκετοί από εμάς να επιθυμούμε δικά μας παιδιά είτε βιολογικά είτε μέσω υιοθεσίας που θα είμαστε εμείς οι γονείς τους με ό,τι δομικό συνεπάγεται αυτό για τη ζωή μας, μάλλον εξαιρετικά τρομαγμένοι απέναντι στην πρόκληση να είσαι μέχρι την τελευταία σου αναπνοή γονέας. Την ίδια στιγμή φαίνεται ότι νοιαζόμαστε για τα παιδιά της οικουμένης και αυτό είναι το ανθρώπινο, αλλά φοβούμαι ότι φαίνεται.

ΩΣΤΟΣΟ: έχω γράψει πολλές φορές ότι γονέα δεν σε κάνει η γέννηση αλλά η αναγέννηση και ότι για εμένα το ανώτερο επίπεδο γονεϊκής έκφρασης και καταξίωσης, είναι η υιοθεσία. ΑΛΛΑ: όπως υποστηρίζεται ότι δεν μπορείς να Αγαπήσεις τα παιδιά σου, εάν δεν μπορείς να υιοθετήσεις αγαπητικά όλα τα παιδιά του κόσμου, μήπως ισχύει και ότι δεν μπορείς πραγματικά να υιοθετήσεις και να αγαπήσεις τα παιδιά όλου το κόσμου, εάν δεν μπορείς να αγαπήσεις τα δικά σου παιδιά είτε βιολογικά είτε μέσω υιοθεσίας και να είσαι γονέας, εφόσον μπορείς να γίνεις; Για να το ανακαλύψεις δε αυτό πρέπει να επιδιώξεις να γίνεις γονέας παιδιών και ναι, είναι μια εξαιρετικά ιδιαίτερη πρόκληση που σε βάζει έναν καθρέφτη μπροστά σου και σε μια ζωή ΑΛΛΗ, απερίγραπτης περιπέτειας και αγαπητικής, χωρίς ημερομηνία λήξης, έγνοιας.

Η Ελλάδα σήμερα, κατά την εμπειρικά βασισμένη εκτίμησή μου αλλά και με βάση τα δημογραφικά στοιχεία, είναι εθνοτικά και πολιτισμικά μια άλλη χώρα, σε σχέση με αυτή του 80. Απλά δεν έχει εκφραστεί ακόμη πολιτικά η νέα της ανθρωπογεωγραφία και αυτό πρέπει να γίνει με όρους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και διαφύλαξης κάποιων ιδιοστατικού χαρακτήρα στοιχείων του ελληνισμού όπως π.χ. η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Επίσης, οι συνεχείς εισροές ανθρώπων από πολλά διαφορετικά άλλα μέρη, που μετακινούνται μόνο γεωγραφικά αλλά όχι πολιτισμικά, και που δεν γίνονται στα πλαίσια μιας ΒΙΩΣΙΜΗΣ μετανάστευσης, ρευστοποιεί ακόμη περισσότερο το περιβάλλον. Ό,τι συμβαίνει ανεπαίσθητα, θα προκαλέσει ΞΑΦΝΙΚΑ αίσθηση. Και τα παιδιά μου/μας δεν φταίνε σε τίποτα, ούτε τα θέλω αναλώσιμα σε αγώνες και σκοπούς που χάθηκαν με μπροστάρηδες και σήμερα, αυτούς που προκάλεσαν τις ήττες.