Με αφορμή τη σημερινή μου ας πούμε στενοχώρια που μετά από πολλή πάλη, αποσύρθηκα για χάρη του "να είμαστε μαζί" από τη διεκδίκηση μιας ζηλευτής θέσης σε τόπους πέρα από δω που τόσοι θα τη θέλαν, σκέφτηκα παρηγορητικά πως ό,τι καλό έγινα έξω και πέρα από το κέλυφός μου και ό,τι βαρύ μέσα του περιέχει και είναι αιθέριο και πετάει λεύτερο, στη σύντροφό μου εν πολλοίς το χρωστάω! Στη σιωπή και τη διάκρισή της, στην εικόνα της να διαβάζει ατελείωτα τόσα χρόνια λογοτεχνικά βιβλία και να ζωγραφίζει θέματα σχετικά με τη ζωή μας συχνά μαζί με τον Αντώνη, στο χάρισμά της να χαίρεται το δώρο της ζωής σε τόπους όπως ας πούμε το μπαλκόνι ή να γεύεται μια βόλτα στη λαϊκή σαν ταξίδι στην '"Αμερική", στο ταλέντο της να μπορεί να περιμένει και να υπομένει χωρίς να κάνει θόρυβο και φασαρία, και πάνω απ' όλα στο μέτρο και το χάρισμά της να είναι απλή και να μην νιώθει ποτέ πιο σημαντική από κανέναν, όπως πολλοί και πολλές από εμάς που μας έμαθαν ότι η ζωή και ο κόσμος αγκυροβολεί μέσα μας και γράφουμε ¨μεγάλες" ιστορίες.