Πάντα,

όταν αντάμωνα ανθρώπους μ’ αγωνίες για πέρα παραπέρα,

γι άλλους τόπους μακρινούς και άπιαστες πατρίδες,

όπου αδικιές και πόλεμοι, κι άλλα κακά συμβαίναν,

πάντα αναρωτιόμουν μέσα μου, πώς τα χουν καταφέρει;

Πώς έφτιαξαν τα κοντινά, τ’ απτά, τα εγγύς, τα του χεριού τους,

όλα καλά, κι ανθρώπινα, ζεστά, αγαπημένα;

Πώς τους πλησίον, τους δικούς, τους δίπλα κι από πάνω, τη γειτονιά,

τον τόπο τους φτιάχναν και ξαναφτιάχναν,

μ’ αγάπη και χαμόγελο, κι υπομονή μεγάλη;

Να μπαινα στους μικρόκοσμους, που κάναν «παραδείσους»

να γίνω κι εγώ χριστός στα κοντινά, ν’ αλλάξει η οικουμένη.