Από την εμπειρία μου λοιπόν στην εκπαίδευση, νομίζω ότι τα παιδιά με τους μεγαλύτερους αγώνες, τις πιο έμπονες πορείες, τις πιο σκληρές προκλήσεις είναι εκείνα που αντιμετωπίζουν ήπιες νοητικές προκλήσεις, που δεν φαίνονται με το μάτι (αχ αυτό το μάτι!). Γνώρισα αρκετά τέτοια παιδιά που σήμερα είναι ενήλικα άτομα και πάντα θα έχουν τις ίδιες προκλήσεις και όταν τα ανταμώνω νιώθω πραγματικά την ανάγκη να τους φιλήσω το χέρι και να χαιρετήσω την πραγματική προκοπή τους, μας πώς να το τολμήσω με τόσους γνωσκούς τριγύρω;. Να προσέχετε ορισμένοι/ες εκεί στο/α χωριό/ά, γιατί δεν είναι μόνο πως τα συμπεριφέρεστε αλλά και πως εσείς προβάλλετε δημόσια τη "σβελτάδα" του μυαλού σας, που πήρατε ως προίκα. Προσέξτε πως σχολιάζετε για παράδειγμα τα σχόλιά τους ακόμη και το Φου Μπου! Έλα, εσείς οι δεινοί κολυμβητές, κάντε μια πιο βαθιά βουτιά, επιτέλους! Τώρα, εάν η προβολή της σβελτάδας γίνεται σε σύζευξη με την προβολή του παρά (πεδίον δόξης λαμπρό τα πανηγύρια) ας μην το περιγράψω καλύτερα! Προσοχή, γιατί όλα μας αφορούν, όλα τα κουβαλάμε!